Wściekłość dzikiej bestii

W ujęciu Spencerowskim, podobnie jak w innych ówczes­nych ujęciach opartych na teorii ewolucji, rywalizacja mię­dzy mężczyznami zostaje umieszczona w samym centrum teorii emocji. Innymi słowy, męskie cechy emocjonalne mia­ły jakoby wyewoluować w reakcji na panującą między męż­czyznami rywalizację; ewolucję natomiast kobiecych cech emocjonalnych określał stosunek do cech męskich. Gdy na­miętność przybiera formę zaangażowania, staje się jakością, która mężczyznom (ale nie kobietom) pozwala wyjść poza świat prozaicznych wyobrażeń i doznań. Rzadko stwierdza się u mężczyzn nieposkromioną namiętność, chyba że w opi­sach kryminalistów albo ludów, które naukowcy postanowi­li nazywać dzikimi. Przedstawiano ją jako niepowściągliwość najgorszego gatunku: niekontrolowane zachowanie seksual­ne lub nieokiełznaną wściekłość dzikiej bestii. Wcześniej wie­rzono, że kobieca pożądliwość jest źródłem męskiej niemocy seksualnej, ale w XVIII wieku seksualne nienasycenie zaczę­to już identyfikować z tym, co męskie. Wyidealizowana kobie­ta, to znaczy mieszkająca w północnej Europie kobieta z klas wyższych, nie odczuwała silnego popędu seksualnego, choć „zwykłe” kobiety nadal portretowano w sztuce i literaturze jako potencjalne ofiary własnej swobody seksualnej.

Updated: 13 listopada 2015 — 10:46

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wiedza o uczuciach © 2017 Frontier Theme